
Zo'n vijftig gezinnen in het azc hebben geen zekerheid of ze daar mogen blijven of dat ze worden overgeplaatst. Het gaat om bijna honderd kinderen. Vier van de vijftig gezinnen kennen we nu; Jossef, Sawsam, het Nigeriaanse gezin dat vorige week in stilte werd opgehaald en het Irakese gezin; moeder,vader en 4 jarig dochtertje dreigen op 15 februari te worden uitgezet. Niet omdat ze uitgeprocedeerd zijn maar omdat ze niet mogen wortelen in Alkmaar.
Op woensdagochtend om 08.15 uur ging ik in mijn rode PvdA jasje naar het azc om in stilte mijn protest te uitte. Ik werd later versterkt door Saideh, Rosina en Wim van Groen Links, en 2 verontruste ouders Hans en Sandra en later kwam de redacteur van NHD zich ook aansluiten. De vader en zus kwamen bij ons informeren, het ging niet goed met de moeder zij was ernstig ziek door zwangerschapsvergiftiging. Door alle stress van overplaatsing had zij de afgelopen 2 nachten nauwelijks geslapen en gegeten. Wat gaan we doen straks? vroeg ik aan de familie. Uiteindelijk hebben ze besloten dat ze weigeren om in het busje te stappen. Het COA was geïrriteerd en boos na deze weigering van vader en ze smeten de kamerdeur met een luide knal dicht.
Vele emoties zijn er door me heen gegaan, die ik met kernwoorden ga uitdrukken; Onmacht, verdriet, machteloosheid, boosheid, kil en koude ontvangst bij de receptie, lange rijen voor de stempelpost,leed en pijn en hardvochtig beleid en macht!
Wat ben ik gelukkig dat mijn bedje in Alkmaar heeft gestaan, mijn kinderen veilig en geborgen zijn opgegroeid.
Een vluchteling heeft geen keuze..............



.jpg)